بيمارستان آموزشي و درمانی زارع ساري
۱۳۹۷ سه شنبه ۲۷ شهريور
br ENGLISH
تاریخ: 1395/04/15 تعداد بازدید: 27
وداع با ماه مبارك رمضان و پايان يكماه بندگي و روزه داري
فرارسيدن عيد سعيد فطر مبارك باد.

 

 

 

 

« وداع با ماه مبارك رمضان »

 

كم كم غروب ماه خدا نزديك مي شود              صد حيف از اين بساط كه برچيده مي شود


در اين بهار رحمت و غفران و مغفرت              خوشبخت آن كسي است كه بخشيده مي شود

 

كاري از :

روابط عمومي و ستاد اقامه نماز

مركز روان پزشكي و سوختگي زارع

محمد جواد صادقي

71838_telegram.jpg

 

19.jpgوداع با رمضان براي اهل آن وداع جانكاه و دشواري است، چنانكه از ادعيه و احاديث اهل بيت(ع) نيز چنين برمي‌‌آيد. فحواي كلام ائمه اطهار(ع) در بيان اتمام ماه ميهماني خدا، همراه با حسرتي اندوه‌بار است كه در آن مضامين مختلفي نهفته است. در سخنان ائمه هدي(ع) بارها بر طلب مغفرت از سوي بنده و تضرع بر درگاه خدا براي غفران گناهان بخشيده نشده در ساعات پاياني، استفاده از اندك ‌زمان باقي‌مانده و در نهايت حفظ روحيه معنوي ايجاد شده در ديگر ايام سال تأكيد شده است.

حضرت امير ( عليه السلام ) مي‏فرمايند:
« كمترين پاداش روزه ‏داران آن است كه در آخرين روز ماه
مبارك رمضان فرشته‏ اي آنان را ندا مي‏دهد و مي‏گويد:
مژده باد بر شما اي بندگان خدا، كه خداوند گناهان گذشته
شما را بخشود. پس مواظب باشيد كه از اين پس چه مي‏كنيد. »

همچنين امام سجاد عليه السلام نيز در دعاي 45 صحيفه سجاديه كه از جمله ادعيه مشهور در وداع با ماه مبارك رمضان است با اين فراز آغاز مي كند : «اللّهُمّ يَا مَنْ لَا يَرْغَبُ فِي الْجَزَاءِ وَ يَا مَنْ لَا يَنْدَمُ عَلَى الْعَطَاءِ وَ يَا مَنْ لَا يُكَافِئُ عَبْدَهُ عَلَى السّوَاءِ. مِنّتُكَ ابْتِدَاءٌ، وَ عَفْوُكَ تَفَضّلٌ، وَ عُقُوبَتُكَ عَدْلٌ، وَ قَضَاؤُكَ خِيَرَةٌ إِنْ أَعْطَيْتَ لَمْ تَشُبْ عَطَاءَكَ بِمَنّ‏ٍ، وَ إِنْ مَنَعْتَ لَمْ يَكُنْ مَنْعُكَ تَعَدّياً. تَشْكُرُ مَنْ شَكَرَكَ وَ أَنْتَ أَلْهَمْتَهُ شُكْرَكَ. وَ تُكَافِئُ مَنْ حَمِدَكَ وَ أَنْتَ عَلّمْتَهُ حَمْدَكَ».

 

امام(ع) در اين دعا، ابتدا به حمد و ثناي حضرت جل و جلاله مي‌پردازد و پس از برشمردن نعمات الهي از جمله نعمت درك ماه مبارك رمضان، به وداع با اين ماه عزيز مي‌پردازند.

ترجمه بخشي از اين دعا به قلم شيخ حسين انصاريان به قرار ذيل است:

اى خدايى كه در برابر احسان به بندگان پاداش نخواهى، و از عطا و بخشش پشيمان نمي‌گردى، اى كسى كه مزد بنده خود را بيش از عمل او مى‏‌دهى، نعمتت بى‌استحقاق به بندگان رسد، و عفوت فضل، و مجازاتت عدالت، و قضايت عين خير است. اگر بخشش كنى عطايت را به منّت آلوده نكنى، و اگر عنايت نكنى از باب ستم نيست، آن‏كه تو را شكر كند شكرش كنى، در صورتى كه خودت آن شكر را به او الهام فرمودى، و هر كه تو را بستايد پاداشش مي‌دهى؛ در حالى كه آن ستايش را خودت به او تعليم‏ كردى، پرده مي‌‏پوشى بر آن كه اگر مي‌خواستى رسوايش مي‌كردى، و جود و كرم كنى بر آن كه اگر مي‌خواستى از وى دريغ مي‌كردى، در صورتى كه هر دو مستحق رسوايى و دريغ تواند، امّا تو تمام امورت را براساس تفضل بنا نهاده‏اى، و قدرتت را بر آئين گذشت مقرّر كرده‏اى، و با آن كه با تو به مخالفت برخاسته با بردبارى روبرو مي‌شوى، و به آن كه در حق خويش ستم كرده مهلت مي‌دهى، با صبر و بردبارى خود مهلتشان مي‌دهى، تا به حضرتت بازگردند، و در مؤاخذه عاصيان شتاب نمي‌كنى تا به توبه موفق شوند.

تا هلاك شونده آنان بدون رضاى تو هلاك نشود، و تيره‏‌بختشان به نعمتت بدبخت نگردد؛ مگر پس از قطع بهانه و بعد از اتمام حجت همه‌جانبه بر او، و اين همه بزرگوارى و آقايى از عفو و گذشت توست اى بزرگوار، و بهره‏اى است از محبتت اى بردبار! تويى كه بر بندگانت درى به سوى بخشش خود باز كرده‌‏اى، و آن را باب توبه ناميده‏‌اى، و بر آن درِ گشوده راهنمايى از وحى خود قرار داده‏اى، تا آن را گم نكنند، پس خود - كه نامت والا و مبارك است - فرمودى: «به سوى خدا توبه خالص و بى‏‌پيرايه آوريد، باشد كه پروردگارتان گناهان شما را محو كند، و شما را داخل بهشت‌‏هايى نمايد كه نهرها از زير آن روان است، در آن روزى كه خداوند پيامبر خود و آنان را كه به او ايمان آوردند خوار وذليل نمي‌كند، درحالى‏‌كه نورشان پيش ‏رويشان و از جانب راستشان روان است، مي‌گويند: «خداوندا نورمان را كامل كن، و ما را مورد مغفرت قرار ده، كه تو بر هر چيز توانايى».

پس عذر كسى كه از ورود به آن خانه غفلت كند پس از گشوده شدن در و به ‏پا داشتن راهنما چه خواهد بود؟ و تويى كه در معامله با بندگانت بر عطاى خود افزوده‏اى، تا در اين تجارتشان از عنايت تو سود برند، و در حركت كردن به جانب تو كامياب گردند، و از حضرتت بهره‏اى افزون دريافت نمايند، به همين خاطر، تو خود - كه نامت مبارك است و بس والايى - فرمودى: ««مَنْ جآءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ اَمْثالِها، وَ مَنْ جآءَ بِالسَّيِّئَةِ»: « هر كس كه يك‌كار نيك كند ده برابر آن پاداش دارد، و هر كس يك كار بد كند جز به مانند كارش عقوبت نبيند»، و نيز فرمودى: «مثل آنان كه اموالشان را در راه خدا انفاق مي‌‏كنند مانند دانه‌‏اى است كه هفت خوشه رويانده، در هر خوشه صد دانه باشد، و خداوند براى هر كه بخواهد آن را چند برابر كند»، و فرمودى: «يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَهُ لَهُ اَضْعافاً كَثيرَةً»: «كيست آن كه به خداوند قرض‌الحسنه دهد تا خدا آن را چندين برابر سازد؟» و امثال و نظائر اين وعده‏‌ها كه در قرآن درباره چند برابر كردن كارهاى نيك فرو فرستاده‏اى.

و تويى آن خداوندى كه با گفتار از غيب خود و به سبب ترغيبت كه در برگيرنده‌ سود ايشان است آنان را به چيزى راهنمايى فرمودى كه اگر از آنان مى‏‌پوشاندى ديدگانشان درك نمى‌‏كرد، و گوش‌هاشان فرانمى‏‌گرفت، و فكرشان به آن نمى‌‏رسيد، چرا كه فرمودى: «مرا ياد كنيد، تا شما را ياد كنم، و مرا سپاس آوريد و كفران نورزيد»، و فرمودى: «هرآينه اگر شكر آريد شما را افزونى دهم، و اگر ناسپاسى كنيد همانا عذاب من شديد است»، و فرمودى: «مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم، آنان كه از عبادت من (دعا كردن) تكبّر ورزند به زودى خوار و ذليل وارد جهنم مى‌‏شوند».

پس نيايش و دعا را عبادت، و تركش را كبر و خودخواهى ناميدى، و بر ترك دعا به دخول دوزخ با ذلت و خوارى تهديد فرمودى. بدين سبب بندگان واقعى به نعمتت تو را ياد كردند، و به بخششت شكر آوردند، و به فرمانت به دعا برخاستند، و به خاطر گرفتن عطاى افزونت صدقه دادند، و تنها راه آزادى آنان از خشم تو، و دست‌يابى به رضاى حضرتت در آن بود. و اگر مخلوقى مخلوق ديگر را از سوى خود به مثل آنكه حضرت تو بندگانت را از سوى خود راهنمايى نمودى هدايت مى‏‌كرد موصوف به احسان، و موصوف به امتنان و بخشش بود، و به هر زبانى مورد ستايش قرار مى‏‌گرفت، پس سپاس توراست تا آنجا كه در سپاس تو راهى وجود داشته باشد، و تا آنجا كه براى سپاس كلمه‌‏اى كه تو به آن ستوده شوى، و معنايى كه به سپاس منصرف گردد باقى باشد. اى كسى كه با احسان و فضلت بندگان را به سپاس فراخوانده‏‌اى، و آنان را غرق عطا و بخشش خود نموده‌‏اى.

چه آشكار و پخش است نعمت تو در ما! و چه فراوان است عطايت برما! و چه مخصوص است نيكى تو به ما! ما را به دين برگزيده‏ات راه نمودى، و به آئين پسنديده‏ات رهنمون شدى، و سالك راهى فرمودى كه آن را هموار كردى، و ما را به راه تقرب به پيشگاهت، و وصول به كرامتت بينايى دادى. خداوندا تو از خالص‌‏ترين آن وظايف، و برگزيده‏‌ترين آن فرائض، ماه رمضان را قرار دادى كه آن را از ميان ساير ماه‌ها برگزيدى، و از ميان همه زمان‌ها و عصرها اختيار كردى، و بر تمام اوقات سال ترجيح دادى، به خاطر آنكه در آن قرآن و نور نازل نمودى، و ايمان را در اين ماه چند برابر ساختى، و روزه گرفتن را در آن واجب فرمودى، و به شب زنده‏دارى در آن ترغيب كردى، و شب قدر را در آن كه از هزار ماه با ارزش‏‌تر است بزرگ داشتى، پس ما را محض اين ماه بر ساير امم برترى دادى، و در پرتو فضل آن ما را از ميان همه ملت‌ها برگزيدى، پس به فرمانت روزش را روزه گرفتيم، و در شبش به كمك تو به عبادت برخاستيم، و به وسيله روزه و نمازش طالب رحمتى كه براى ما مهيّا فرمودى شديم، و آن را وسيله رسيدن به ثواب تو قرار داديم، و تو بر آنچه بندگانت بدان رغبت دارند قادرى، و آنچه را كه از احسانت خواسته شود بخشنده‏‌اى، و به آن كه جهت رسيدن به قرب تو بكوشد نزديكى.

و همانا اين ماه در نزد ما ستوده زيست، و با ما همنشينى پسنديده بود و برترين منفعت جهانيان را براى ما به ارمغان آورد، پس به هنگام پايان گرفتن وقت، و سرآمدن مدت، و كامل شدن روزهايش از ما جدا شد، اينك آن را وداع مى‏‌گوييم .......

و در پايان اين مبحث عرض مي كنيم :

خدايا در ساعات پاياني اين ماه مارا مشمول رحمت بي پايانت قرار ده
و اين وداع را آخرين وداع (باماه مبارك رمضان) عمرمان قرار مده

 

التماس دعا

 

وداع با ماه مبارك رمضان و پايان يكماه بندگي و روزه داري
امتیازدهی
میانگین امتیازها:0 تعداد کل امتیازها:0
مشاهده نظرات (تعداد نظرات 0)
ارسال نظرات
نام  
آدرس پست الکترونیکی شما    
شماره تلفن
توضیحات  
تغییر کد امنیتی  
کد امنیت  
 
Powered by DorsaPortal